Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής
Γράφει ο Γιώργος Κατσίπης μαζί με την Νεόλαια του Μίκη Θεοδωρακη
Η μουσική είναι η πιο βαθιά γλώσσα της ψυχής. Είναι εκείνη που γεννιέται μέσα από τη σιωπή, μεταμορφώνει τον πόνο σε ελπίδα και την ιστορία σε μνήμη. Στην Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής, δεν τιμούμε μόνο τις νότες και τις μελωδίες· τιμούμε εκείνους που κατάφεραν να ντύσουν με ήχο τους αγώνες, τα δάκρυα, τα όνειρα και τις μεγάλες στιγμές ενός λαού.
Και αν υπάρχει μια μορφή που σφράγισε όσο λίγοι την ελληνική μουσική και τη συλλογική μας συνείδηση, αυτή είναι ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ο Μίκης δεν υπήρξε απλώς ένας μεγάλος συνθέτης. Υπήρξε σύμβολο. Ένας άνθρωπος που απέδειξε πως η ευαισθησία δεν αναιρεί τον αντάρτικο χαρακτήρα, πως η δύναμη και η συγκίνηση μπορούν να συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο άνθρωπο. Στη ζωή του κουβάλησε το βάρος της ιστορίας, των αγώνων, των διώξεων, της εξορίας και της ελευθερίας, χωρίς ποτέ να χάσει την ανθρωπιά του.
Η μουσική του έγινε η φωνή της Ελλάδας. Έγινε ποίηση, αντίσταση, προσευχή και κραυγή μαζί. Από το «Άξιον Εστί» μέχρι το «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ», κάθε του έργο υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα στην τέχνη και την ψυχή του λαού.
Ξεχωριστή θέση σε αυτή τη διαδρομή κατέχει το ‘’Στο Περιγιάλι το Κρυφό’’, από το ποίημα του Γιώργος Σεφέρης. Ένα τραγούδι που έγινε διαχρονικό σύμβολο μνήμης και νοσταλγίας. Μέσα από την ερμηνεία με τόσο συναίσθημα του Γιώργου Κατσιπη μαζί με τον Δημήτρη Μπάση επί σκηνής, το τραγούδι αυτό στάθηκε ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που έμαθε σε όλους μας πως η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη· είναι στάση ζωής.
https://youtu.be/kKsphnQzD7k?
Γιατί ο Μίκης Θεοδωράκης δεν έφυγε ποτέ, Ζει μέσα στις νότες, στις λέξεις, στους αγώνες και στις καρδιές μας. Και κάθε φορά που η μουσική του αντηχεί, μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο με γεγονότα γράφεται και με τραγούδια.